Zomaar een dag ...

Afterlowlandsfeeling

Tue, 19 Aug 2008 20:55:36 GMT

Gisteren mijn koffer uitgepakt. Lowlandsfestival was super. Veel te snel voorbij gegaan.
Heerlijk rondstruinen, op de heuvel bij de Alpha tent zitten, balen van de slechte muziekkwalieteit bij de Grolschtent, nieuw bandjes zien. De sloeber uithangen en een daagje bekertjes verzamelen (ehm, een hele dag gratis kunnen drinken en eten daarvan), lekker feesten s nachts op favoriete muziekjes, of techno of andere muziek. Overdag ronlopen op het terrein, op het gras in de zon zitten en van livemuziek genieten, lekker eten.
En ik wil een Fatboy, men, dat was het superrelaxte plekje op lowlands, de fatboy in de internettent.

Gemist: Miss Kitin
Tegenvaller: Breeders
Toppers: dEUS en Editors

En nu ben ik mijn koffer weer aan het pakken, morgenmiddag vertrek ik naar Rome, een vriendinnetje van me opzoeken.

Life is good, life is great at the moment.

En we gaan, naar het stadion, lalala

Mon, 09 Jun 2008 20:29:36 GMT

Komende vrijdag, eindelijk zou ik weer oefenen met mijn band. De jongens hadden afgelopen twee maanden meegedaan aan een voetbaltournooi, maar ze zijn uitgevoetbald. Ik verheugde me er echt op, lekker weer spelen met ze in ons hok, maar, mijn broer belde net.
‘Nathalie, je weet toch nog dat we vrijdag naar Bon Jovi gaan?’ zei hij.
Oh ja, shit, dacht ik. Daar gaat mijn bandsessie.
Of, oh, nee, eigenlijk best leuk. Gratis naar Bon Jovi in de Arena.
Ik hoop dat ze veel oude liedjes gaan spelen, kan ik lekker meebleren. Ik ga nu snel op zoek naar mijn oude cassettebandjes van ze, want ik kan nog maar vier dagen oefenen om straks mee te kunnen zingen in het stadion.

Zomer, waar blijf je nou?

Tue, 27 May 2008 17:40:32 GMT

Ik weet nog steeds niet of ik die schrijfopleiding wel of niet ga doen. Ik zou op dit moment zo in slaap kunnen vallen, in een diepe coma, ik ben zo moe, maar ik weet het, het is tijd om uit mijn winterslaap te komen.
Zomer beloofd weer geweldig te worden. Zwoele avondjes stappen in Rotterdam, vriendinnen opzoeken die in Rome wonen, en ze Leiden en Amsterdam in Nederland laten zien. Met vriendinnen in een motorsloep door de grachten van Leiden dobberen, gratis dagfestivals, Lowlands, en paardrijden door de bossen, de toerist uithangen in Valkenburg en housewarmingpartys en heel de zomer een vakantie in september naar Kreta in het vooruitzicht. En heel veel rosé drinken.

Liverpool, Manchester, Belfast, Dublin, zijn geweldige steden, ik heb er superleuke lange weekendjes doorgebracht afgelopen maanden (foto’s volgen). Komende winter ga terug, shoppen in Liverpool is super. Haha, over een jaar woont een vriendin vast en zeker bij haar vriendje in Belfast, en natuurlijk ga ik haar dan opzoeken.
Zomer is dichtbij, maar dit weekend eerst terug naar Berlijn.

Fri, 21 Mar 2008 23:27:05 GMT

Teleurgesteld.

Ik mis je.

My Cure

Wed, 19 Mar 2008 20:34:03 GMT

Mijn eerste concert in Ahoy was van hun. Ik was denk achttien, maar vele Ahoy avondjes zijn er daarna geweest. Toch, eigenlijk, The Cure is de enige band die ik er heb gezien in Ahoy. Oke, twee jaar geleden Depeche Mode dan.

Ik voelde me weer even een tiener. Ik herinnerde me weer hoe geweldig het was om ze een paar concerten te volgen, in Duitsland en Belgie.
Een stukje terug in de tijd.
Ik weet niet eens hoe vaak ik ze live gezien heb, ben de tel kwijtgeraakt.

Raar, in een periode dat ik probeer niet in het verleden te blijven hangen, want ik dacht dat dat was wat ik afgelopen tien jaar geleerd had, haalt mijn verleden mij weer in. Een vriendschap, van vroeger, die spontaan weer heel hecht is geworden. Een ex die ik opeens weer vaak tegenkom. En The Cure, een band waarvan ik had verwacht ze nooit meer live in Ahoy te kunnen zien, was er weer. Mijn tijd staat even stil. Over twee maanden zit ik zelfs weer in Berlijn.
Dingen gebeuren altijd als je het niet meer verwacht.

Maar the Cure, hun concert gisteravond was geweldig. The Cure, mijn helden van vroeger. En deze show speelden ze de hitjes die ze vroeger nooit speelden. Speelden ze van favoriete ceedees.
Als ik denk aan gisteravond geeft het me een gelukkig gevoel.
Drie uur speelden ze, zoals altijd. Het voelde weer even alsof de tijd stil stond, stil om te kunnen genieten van alles om me heen.

Herinneringen van mooie tijden die ik bijna was vergeten, koester ik weer. En ik weet dat ik andere dingen binnenkort ook zal koesteren als iets dat geweest is, en afgesloten is.
Is de lente nu nog nietaangebroken? Of toch wel? Met pasen krijgen we sneeuw. Maar gisteren, na vijf uur slaap, heb ik al mijn energie die ik afgelopen maanden verloren ben weer teruggevonden.

Lalala

Mon, 17 Mar 2008 20:20:06 GMT

Jaaaa.
Na een week is het steeds meer gaan kriebelen. Na tien jaar weet ik eindelijk wat ik wil.
Ik ga ervoor en ik word al helemaal blij als ik er aan denk. Maar gelukkig eerst nog een voorjaar en zomer tegemoet met leuke plannen.

Nu nog eventjes wat energie zien te vinden om maart door te komen. Maar vandaag eindelijk de puf gehad om na twee weken afwezigheid de sportschool weer te vinden.

Over positief denken...
Over elf dagen zit ik in het vliegtuig naar Belfast.
En morgen ga ik naar The Cure.

Tue, 26 Feb 2008 17:58:08 GMT

Mijn teeveekanaal stoort, mijn internet is brak. Ik kan mijn mail niet eens openen.
Straks een diepvriesmaaltijd in de magnetron, geen energie om te koken.
Heb ik weer. Weken kijk ik er naar uit, wat zeg ik maanden. Ik kijk naar de grote stapel op bed om in te pakken. Het wordt koud, ik heb meer warme truien nodig, waar is mijn lievelingsspijkerbroek? Mijn muts moet mee. Een paraplu, want het gaat regenen.
Ik ben zo moe.
Ik heb het zo koud.

Het gaat slecht weer worden, koud. Ik doorzoek mijn kledingkast naar de warmste truien die ik heb. Toch maar ook dat fleecevest meenemen?
Ik voel me zo beroerd, ik slik al heel de dag paracetamol en die koppijn is eindelijk eventjes weg. Ik weiger ziek te worden, want over twee dagen wil ik in Berlijn zitten met mijn vriendinnetjes.

Soms vraag ik mezelf wel eens af. Wat is nou de zin van mijn leventje. Maar heel maf, afgelopen jaar, vooral afgelopen maand vallen er zoveel puzzelstukjes op hun plek. Puzzelstukjes die iemand me blijkbaar toewerpt om te helpen. En toch wil ik ze niet allemaal meteen gebruiken. Ik weet ook nog niet of ze echt wel passen. Ik weet niet of ik het resultaat van de puzzel op dit moment wel mooi vind. Ik wil me nog even onvolwassen voelen en lekker buiten blijven spelen.

Oude ex

Mon, 25 Feb 2008 19:33:00 GMT

Man, dat kan niet. Dat is hem echt niet, dacht ik. Ik bekeek hem nog eens goed vanuit mijn crostrainer in de spiegelwand. Hij is dikker geworden.

Nee, ik weiger een andere sportschool te gaan zoeken. Ze kunnen allemaal de pot op. Ik blijf jullie lekker negeren, zoals jullie mij negeren.

Want ik weet dat het jullie ook iets doet!

Erik. Hij speelde basgitaar in een lokaal bandje dat in mijn stad vaak optrad. Lowlands 1998 zat hij achter me aan. Ik dacht dat hij me leuk vond. Maar na dat weekend negeerden we elkaar en zo heb ik drie jaar lang mijn hartje verspeeld aan weekenden aan en daarna uit en elkaar negeren en treuren om hem.
Ik dank zelfs een jaar ziekte van Pfeiffer aan hem.

Hij woont twee straten bij mij vandaan, maar ik kom hem eigenlijk nooit tegen. Daar ben ik heel erg blij mee, want op de een of andere manier wekt hij steeds een aantrekkingskracht bij mij op, waar ik niet op zit te wachten. Iemand die alleen maar dronken is, en geen rekening houd met anderen, daar heb je helemaal niets aan. Het succes van hun bandje hebben ze ook destijds verpest aan drank. Wel jammer eigenlijk ze waren best een goede band met perspectieven. Maar ja bij een paar plaatsen waren ze niet meer welkom om op te treden vanwege hun wangedrag door alcohol.

Twee jaar geleden begon hij opeens onuitgenodigd langs te komen na middernacht. Heel creepy, want wel heel toevallig dat elke keer als ik net thuiskwam na een avondje uit opeens hij voor de deur stond. Op een tijdstip dat je echt niet op een leuk bezoekje zit te wachten. Stom dat ik hem binnengelaten heb voor een biertje. Een paar keer, tja ik was nieuwsgierig.
Met moeite heb ik hem uiteindelijk de deur gewezen en weggejaagd. Ik loog dat ik eindelijk de ware had gevonden (tja ik had toen een paar leuke dates met een jongen uit Amsterdam). Hij huilde, maar het deed me niets. Boys don’t cry en ik was hem helemaal zat. Net goed dacht ik, voel je eens hoe ik me toen voelde, mijn gekrenkte hartje had ik al veel te lang aan hem verspild.

Maar vandaag was hij dus in MIJN sportschool. Ik voelde zijn ogen op mij gericht, prikken, bijten. Zijn aanwezigheid deed me iets. Ik mag hem niet. Niet meer. Natuurlijk negeerden we elkaar, geen gedag kon er van af. Een raar gevoel. Hij heeft me herkend, want hij staarde naar me via diezelfde spiegelwand.

Tja, en nu kan ik me dus elke keer tijdens het sporten afvragen, wie van de exen ik dit keer tegen zal gaan komen.
Ach, het houdt het sporten spannend. Ik kan er wel om lachen eigenlijk.
Nu nog wel.

Sun, 24 Feb 2008 12:42:51 GMT

Ik stelde voor om na het boeken van de hostels eens uit te gaan in ons ahum bruisende stadshard.

Nu is het zo dat daar alleen maar tieners rondhuppelen, en op één plek dan de desperate 25 plus singles.
Maar ik had een idee, dat ene café waar we vroeger toen wij nog tieners waren heengingen. Ik denk zelfs dat de laatste keer dat ik daar was, met haar ook was.

We kwamen bekenden tegen, raakten aan de praat.
Het was een geslaagde avond, moet ik maar weer eens vaker gaan doen.

Maar nu heb ik een kater.

Assertiviteitstraining

Wed, 13 Feb 2008 20:46:35 GMT

Ik ben een bitch in becoming.
Tenminste, maandag heb ik intake voor een cursus daarvoor.

Be aware of de nieuwe ik.

Weg is weg

Wed, 06 Feb 2008 22:13:29 GMT

Hij kwam een kwartier te laat.
En na twee uur liep hij de deur weer uit met zijn laatste zooi. Weg, uit mijn leven.
Een loze belofte, voor een ritje in zijn auto in het voorjaar, een loze belofte om nog een keer af te spreken. Nee, ik ken hem te goed daarvoor, er was geen enthousiasme in hem. Hij was leeg. Hij was oppervlakkig. Ik voelde geen klik. Ik voelde niets. Opluchting toen hij wegging misschiem.

Ik ben een fase verder. Het wordt deze week tijd om al zijn oude sms-jes te wissen.
Eigenlijk voel ik me best goed op dit moment.

zonnestralen

Tue, 05 Feb 2008 19:04:38 GMT

Gisteravond nam ik me iets voor. Na me een week lang superrot gevoeld te hebben, me leeggevoeld te hebben naast vrienden die wel plezier hadden. Ik ga morgen de dokter bellen, want ik lijk wel depressief.

Maar toen ik vanochend wakker werd lachte iets me toe. Die leegte was weg. Ik was zelfs te vroeg op mijn werk. Ik voelde me weer ambitieus, ik lachte weer met collega’s. Ik schoof de onplezierige dingen niet helemaal van me af. Ik keek uit naar vanavond, Mathijs zou langskomen, Reason op mijn pc installeern zodat we samen leuke electronische muziek kunnen gaan maken. Hij belde af, ziek. Ik vond het jammer, want ik was even bang voor een donker gat waar ik vanavond in zou vallen. Ik nodigde een vriendin uit, om samen dvd-tjes te gaan kijken. Ze kon niet. Geen noot dacht ik, een avondje lekker relaxen in huis heb ik best zin in.

Morgenavond zie ik hem weer. En het boeit me op dit moment helemaal niet wat het brengt. Ik voel me er heel rustig en relaxed over. De kriebels zijn verdwenen.
Ik ga komend weekend mijn zomervakantie naar Kreta echt boeken. Ik tel de laatste vier weken af naar een lang weekend in Berlijn met vriendinnen. Zaterdag hak ik met Saskia een knoop door, een weekend in maart/april naar Liverpool, Manchester, Dublin, Gent of Brugge. Of alle vier in 2008.
Het is nog koud buiten. Het regent. Ik ben de winter harstikke zat en ik heb de lente al helemaal in mijn bol. Maar eerst nog een paar weken lekker relaxen en dromen over hoe geweldig komende zomer gaat worden.

Up en down

Mon, 04 Feb 2008 19:10:01 GMT

Up en down
Up en down

Men, wat heb ik gedaan. Woensdag zie ik hem. Het ene moment weet ik zeker dat ik hem terugwil. Het andere moment weet ik zeker dat ik geen toekomst met hem wil. En het andere moment weet ik het even niet. Voorlopig vrienden was mijn idee, om hem heel langzaam uit mijn systeem te krijgen, maar toch een deurtje open te houden.
Ik ben moe, veel te veel gedaan afgelopen weekend, en slecht geslapen en ik weet zeker dat ik vanavond ook niet goed zal kunnen slapen.
Nu wil ik hem weer terug, maar ik weet, over een uurtje weer niet. Ben ik wel zo sterk om me woensdagavond niet zwak op te stellen? Ik wil als een sterke vrouw overkomen.
Nog twee dagen geduld. Ik weet dat ik de goede strategie heb gemaakt, als ik me over een maand nog bedenk en toch nog een kans wil.
Die is er, maar ik weet het, het is nu nog te vroeg en dit keer moet ik er heel goed over nadenken of ik die kans wel echt wil.
Nee, ik voel me stukken beter dan in december, toen we voor het laatste praatten. Na woensdag ben ik een fase verder.

Up en down
Up en down

Al te veel minuten hierboven aan hem besteed. Oude hits galmen uit mijn nieuwe lcd tv. Ik pak mijn nieuwe manuscript erbij, thee en chocoladekoekjes. Ik heb afgelopen weekend mijn echte passie weer teruggevonden, mijn roman schrijven

Moe moe moe

Tue, 29 Jan 2008 18:31:33 GMT

Ik ben moe. Moe. Zo moe.
Een jaar geleden dacht ik nog dat het de oplossing zou zijn. Een nieuwe baan, opnieuw beginnen. Erger kon niet, dacht ik. Maar die ontevredenheid waar ik altijd over klaagde, ik schoof het op mijn vorige werk, maar dat was waarachter ik het kon verschuilen, zodat ik me er geen zorgen over hoefde te maken. Ik pieker altijd wel over iets. Het zit in me, ik moet het accepteren.

Ik mis hem op dit moment. In november loog hij nog, dat alles goed zou komen en ik me geen zorgen hoefde te maken. Nu ben ik kwaad op hem, maar als hij voor mijn stoep zou staan zou ik hem zo alles willen vergeven. Een zeepbel blazen en proberen die dit keer niet te laten knappen.

Sommigen vinden me een sterke vrouw, maar dat ben ik niet. Ik moest net tijdens het eten te koken janken. Ik huilde nooit, verstopte die gevoelens, maar sinds afgelopen maanden heb ik het nodig. Niet dat het opgelucht. Het maakt het alleen maar erger, nadenken over dingen die er niet meer zijn.
Ik weet niet eens waarom. Ik voel me opeens zo klein. Zo ongeduldig. Ik zou mijn hoofd rechtop moeten houden. Ik heb een goede baan, leuke collega’s, supergoede vrienden, een goede basis. Ik heb verdomme een boek geschreven, mijn jeugddroom en met mijn band gaat het ook supergoed.

Wat is er mis met mij? Waarom kan ik nu niet tevreden zijn?
Ik wil hem terug.
Ik wil hem nooit meer zien.

Het wiel draait door. Avondjes met mijn sportvriendin waren heilig. Een gewoonte die in gedachte eeuwig zou blijven. En nu is dat ook weggevallen, plotseling. Ze is onverwachts verhuisd wegens relatieproblemen, weg uit dit gat. Ik weet dat we zat dingen samen zullen blijven doen, zoals aanstaande zaterdag shoptherapie, maar ik durf niet meer naar de sportschool te gaan. Ik wil hem niet tegenkomen. Ik wil niet eeuwig naar die deur van de herenkleedkamer moeten blijven staren in de hoop dat hij niet binnenkomst. Ik wil lachen en babbelen onder het fietsen, samen roeien, buikspieroefeningen. Ik heb niemand die baalt als ik afzeg. Ik heb geen energie. Ik ben te moe.

Kon ik maar een winterslaap houden. Wie maakt me wakker?
Genoeg leuke dingen in het vooruitzicht. Dingen die me straks weer energie zullen geven. Volgende week ga ik mijn vakantie boeken, een weekje Kreta in september. En een vriendin uit vergeten tijden komt met duizend ideeen voor leuke weekendjes. Misschien gaan we in maart toch eerst naar Dublin in plaats van Liverpool of Manchester.

Ik houd mijn hoofd omhoog. Gewoon even doorzetten, doorbijten. Mijn ex had mischien toch gelijk, het komt allemaal wel goed. En ik weet, als ik hem echt terug zou willen, in maart kan ik hem weer op de stoep verwachten. Hij is niet de eerste ex die me terugsmeekt. En nee, het is niet arrogant, ik weet het gewoon. Alleen is de vraag of hij het allemaal wel waard is. Ik moet verder, niet in het verleden blijven steken. Doorgaan en onthouden dat je er uiteindelijk altijd alleen voor zal staan. Een sterke vrouw is alleen op haar best. Over een paar dagen begin ik aan het schrijven van mijn nieuwe roman en voor het voorjaar zal ik mijn eerste versie hiervan afhebben.
In februari verwacht ik een reactie van uitgever nummer drie, moet natuurlijk wel kunnen zeggen dat ik met iets nieuws bezig ben.

Verdomme. Ik mis hem.
Ik mis een luisterend oor als ik s avonds in bed lig. Ik mis iemand die me laat blijken dat ik belangrijk genoeg ben. Ik mis doordeweekse avonden die me doen beseffen dat niet alleen het weekend telt.

Ach, ik mag best toegeven aan mezelf, me even zielig voelen. De vaat van twee dagen laat ik lekker staan, het rekje met droog wasgoed kan ook nog wel een dagje langer in de keuken staan. Morgen hoef ik echt niet te sporten, ik kan ook overmorgen gaan. Ik ga lekker janken, even de stereo hard, daarna douchen en duik mijn bedje in met een goed boek. Misschien ben ik morgen weer goed uitgerust en zie ik het weer iets positiever in.

Links of rechts?

Sat, 26 Jan 2008 18:18:56 GMT

Ik weet het gewoon even allemaal niet, na dertig jaar ben ik nog steeds op zoek naar mezelf.
Woensdag zette ik mijn handtekening op de brief, jaarcontract is nu helemaal officieel omgezet in een vast contract. Eigenlijk wil ik weer meer gaan doen met schrijven, maar ik ben de motivatie kwijt sinds ik mijn manuscript in een hoek heb gegooid onder het mom van nu even aan je nieuwe werk denken. In februari moet ik wel, een schrijfmarathon met medeschrijvers.

Ik heb vrijdag een avondje bijgepraat met een vriendin van vroeger. Raar om dingen te horen van mensen waar je vroeger tegen op keek.
De leegte van ritjes naar Duitsland, sinds september bedacht ik me al dingen om naar Engeland te gaan, toen voor research voor een boek. Maar als ik wil, komende maanden gaan we weekendjes naar Manchester, Liverpool en andere plaatsen.
Niet met hem, niet in zijn auto.
Wil ik wel reizen?
Wat wil ik eigenlijk?

Er knaagt iets in me, maar ik weet niet wat het is. Dertig jaar, en nog steeds sta ik stil, zoekend naar de juiste weg.
Ik moet verder, een weg inslaan, maar welke kant op? Problemen zijn wegwijzers om je de goede weg te laten vinden. Maar wat als ik die nooit vind? Ik zoek nooit problemem op, misschien dat ik daarom nooit op wegwijzers stuit. Op dit moment heb ik veel dingen bereikt, maar toch kan ik niet zeggen dat ik gelukkig ben. En ik weet ook niet wat me op dit moment wel gelukkig zou kunnen maken. Was het maar zo simpel. Er zit een gat in de weg.

Ik baal ervan, dat ik die lul onverwachts weer tegen ben gekomen.

Let's shop

Sun, 20 Jan 2008 15:32:02 GMT

Ik ga supermordern worden, voorlopig nog steeds niet uitgeshopped.
Mijn nieuwe rode blender maakt de allergezondste fruitshakes. Sinds afgelopen weekend kan ik lekker computeren met mijn nieuwe lentegroene laptop op mijn nog oude bank. Over twee maanden kan ik op mijn nieuwe bank zitten, maar ik heb nu nog iets nodig, en snel. Gisteravond is mijn antieke televisie ontploft.

Het jachtseizoen is geopend

Fri, 11 Jan 2008 17:05:27 GMT

Saskia, een vriendin uit mijn Mavo schooljaren.
Sinds ik bij mijn nieuwe bedrijf werk kom ik haar nog wel eens tegen als ik op vrijdag naar huis fiets.
Vandaag in de supermarkt raakten we aan de praat. We hadden het over concerten en ex-vriendjes en vroegen ons af, waar vind je nou echt leuke mannen.
Nu heb ik een theorie, maar weet niet zeker of die klopt. Ik vertelde die aan haar. En heel toevallig, zij bevestigde dat een vriendin zo een vriendje had opgeduikeld.
Dit keer hebben we e-mail uitgewisseld. Deze maand gaan we samen op mannenjacht.

Sat, 29 Dec 2007 11:54:12 GMT

Na de kerstdagen. Op een donderdag in de sportschool afspreken. Eerst fitnessen, daarna naar onze roots, Gouda, om te shoppen en te slagen in koopjes. Goudse stroopwafels eten en een lievelingsfilm in de uitverkoopbak kopen.
Net voor negenen een ovenschotel voor twee en pitloze druiven bij de AH kopen, om daarna met een pot groene thee, rode wijn en druiven thuis Amelie te kijken tot na middernacht.
Heerlijk die vriendinnendingen. Ik heb het gemist afgelopen maanden moet ik bekennen.
Raar dat als je iets belangrijks kwijtraakt, je opeens weer beseft hoe hecht je kan zijn met andere mensen.

Straks nog een week vakantie.
Vanavond eindelijk weer een Cenobytes feestje. Lekker stampen en speakerfreaken in Rotterdam.

Ik heb heel veel nagedacht afgelopen weken. Over wat ik nu wil, maar eigenlijk weet ik het nog steeds niet. Ik doe maar wat, zoals altijd, maar doe het wel goed en meestal beloont het zichzelf wel weer.
Ik ben blij dat ik in ieder geval een vaste basis heb nu met mijn vaste contract.
Ik heb het helemaal zo slecht nog niet gedaan in 2007, want ik ga weer met plezier naar werk om dat ik leuke collega’s heb. En ik ben er gegroeid en heb er een leuke uitdaging voor mezelf gevonden.
Vrijwilligerswerk waar ik in 2007 mee gestopt ben, het voelt goed om een verleden eindelijk af te hebben kunnen sluiten. Ik koester de leuke herinneringen daar, maar ik mis het niet.
Mijn boek ga ik ook verder slijten aan uitgevers. Twee afwijzingen, maar ik geloof er nog steeds in.
De band, die eigenlijk eind 2006 is begonnen, de leukste band waar ik ooit in heb gespeeld, ik heb er ook supergoede vrienden mee gekregen.
En die ex? Het was een superleuke tijd en ik zou het niet gemist willen hebben. Ik ben alleen keihard van mijn roze wolkje gedonderd, maar het leven gaat door.

Ex

Tue, 27 Nov 2007 11:31:04 GMT

Het is uit en ik voel me klote, maar mijn verstand zegt dat dit wel het beste is. Alleen mijn gevoel zegt iets heel anders.

Sun, 11 Nov 2007 10:12:15 GMT

Als ik na vijf weken verlang naar een zaterdag en zondag samen met mijn vriendje, dan is dat toch niet te veel gevraagd?

Vorige week zei hij dat hij dit weekend echt weg moest, maar dit weekend zou hij tijd voor mij hebben.
En zaterdag was leuk, maar vanochtend stond hij op en toen ik hem na het douchen vroeg of hij niet kon slapen gaf hij aan dat hij weg moest.
‘Dat had ik toch gezegd?’ merkte hij op.
Niet dus.
En oh ja misschien zou hij volgend weekend ook weer zaterdag en zondag weg zijn.

Yeah right.
Ik weet het echt niet meer.

Sat, 03 Nov 2007 12:40:56 GMT

Vanochtend vroeg vertrok hij. Ik weet niet wanneer ik hem weer zie.
Zondagavond?
Maandagavond?
Eerder niet, maar hij zou nog bellen.

Ik heb de afgelopen maand geprobeerd hem ruimte te geven, mijn best gedaan, maar het maakt mij langzaam kapot. Ik trek het niet op deze manier. Niet als hij geen moeite doet om rekening met mij te houden.
Gisteravond kwamen de frustraties er huilend uit en hij zag het ook in.

Maar waarom luchten die traantjes nog steeds niet op, want ik zit me hier al heel de ochtend over druk te maken. Ik heb nog koppijn van de kater van gisteren, of komt het omdat ik me druk maak? Ik heb geen zin om paracetamol te zoeken. Ik moet het huishouden nog doen. Ik wil schrijven, maar kan me niet concentreren. Ik heb drie hapjes cruesli op vandaag. Mijn maag rammelt maar ik krijg geen hap door de keel. Ik heb me iets voorgenomen. Als ik me zaterdag over twee weken nog steeds zo rot voel als afgelopen maand ga ik het uitmaken.

Maar nu ga ik mijn dipje troosten met een zak M&M’s.

Blur

Mon, 10 Sep 2007 17:48:33 GMT

Wat haat ik September, ik weet hoe het komt. Elke keer rond deze periode word ik rusteloos en wil ik iets anders. Nu weer. Mijn hoofd was in de wolken, maar ik kwam erachter dat ik een paar dingen flink verkloot heb op werk. Misschien komt dat rare gevoel dit keer daardoor. Ach ja, doen alsof er niets aan de hand is, daar ben ik goed in.

Ik wacht op een antwoord dat ik eind augustus al verwachtte. Een antwoord waar ik eigenlijk bang voor ben. Misschien moet ik ze maar eens lastig gaan vallen. Of ze de tijd gunnen? Ach laat ook maar, kansen genoeg hierna. Ik heb gewoon weer eens mijn septemberdipje.
Ik weet niet eens meer hoeveel jaar het geleden is dat hij overleden is. Het is te lang geleden en de tijd is eindelijk verder gegaan.

Gedoofde vlam

Tue, 31 Jul 2007 19:12:10 GMT

Ik heb er veel van geleerd, ben erdoor opgegroeid en sterker van geworden.
Was het een verslaving of een passie?
Na eeuwen twijfelen, frustraties, twijfelen, denken dat ik niet zonder kan ben ik gestopt.
Ik wist toen ik er aan begon dat er ooit een tijd zou komen dat anderen me ooit zouden vervangen, de nieuwe generatie. Dertig gepasseerd en ik vond het een goed moment om de knoop eindelijk door te hakken.
De tap drupt er nu zonder mij, mijn favoriete liedjes zullen niet meer uit de gammele speakers galmen en misschien zal ik sommige gezichten voorlopig niet meer zien. Ik zal het gemopper van Dennis missen, maar ik heb er geen spijt van. Na een maand kan ik zeggen, ik mis de mensen niet, de vriendschap was allang uitgedoofd. Het zaaltje voelde niet meer als mijn tweede thuis. Ik moest gewoon verhuizen.
Barvrouw, DJ af. Het is goed zo, meer tijd om te focussen op andere dingen. Veel meer tijd om in het weekend met de band te oefenen en met mijn vriendje de grens over te scheuren.
Niet meer vanwege late café-uurtjes, maar de maandagochtenden beginnen nog steeds veel te vroeg. Toch, doordeweeks is weer helemaal oké de laatste maanden. Mijn nieuwe werk bevalt me wel.

Fri, 13 Jul 2007 22:53:56 GMT

Jaaah, ik ga op vakantie :).
Morgen zit ik in Berlijn, tenminste, als ik voor 11.00 uur mijn paspoort heb gevonden.

Waar is dat @@W$&*^#$ ding!!!

Wed, 02 May 2007 17:03:31 GMT

Amoroux in Paris

in Brussel

Met mijn liefje in Luik

Nenko is verliefd
en vaker weg dan thuis.